پایگاه جامع اطلاع رسانی و آموزشی قلب و عروق مد کام وب

نوشته شده توسط دکتر رضایی

سیپروفلوکساسین - Ciproflaxacin

(Ciloxan - Cipro - Ciproxin)

مصرف در حاملگی : C

*گروه داوی – درمانی : فلوروکینولون-آنتی بیوتیک

اشکال دارویی :

F.C. Tab; 250 500mg (as HCL)

Inj: 2mg /ml 100Ml ( AS Lastate)

فارماکوکینتیک – دینامیک ، مکانیسم اثر

سیروفلوکساسین آنتی بیوتیکی از دسته فلوروکینولون هاست که با مهار زیر واحد A از DNA gyrase باکتریایی ، آثار باکتریسیدی خود را اعمل کند.

سیپروفلوکساسین جذب خوب و سریعی ازدستگاه گوارش دارد. اوج غلظت پلاسمایی آن 2-1 ساعت پس از تجویز یک دوز 500 میل گرم خوراکی در حدود 5/2 میکروگرم درمیلی لیتر است نیمه عمر سیپروفلوکساسین در حدود 5/4 -5/3 ساعت بوده و ممکن است در نارسایی شدید کلیوی تا 8 ساعت نیز افزایش یابد. میزان اتصال سیپروفلوکساسین به پروتئین های پلاسما از 20 تا 40 درصد متغیر است. این دارو به طور گسترده ای در بدن توزیع شده و نفوذ خوبی در بافت ها دارد . سیپروفلوکساسین می تواند وارد CSF شود اما غلظت آن در صورت ملتهب نبودن مننژ تنها ده درصد غلظت پلاسمایی آن است . غلظت های بالایی از سیپروفلوکساسین در صفرا ایجاد می شود . این دارو از جفت عبور می کند و در شیر نیز توزیع می شود . سیپروفلوکساسین عمدتاً از طریق ادرار دفع میشود اما حدود یک سوم آن مکانیسم های غیر کلیوی شامل متابولیسم کبدی ، دفع صفراوی و احتمالاً ترشح از طریق مخاط روده صورت می گیرد . پروبنسید دفع ادراری سیپروفلوکساسین را کاهش می دهد. تنها مقادیر کمی از سیپروفلوکساسین به وسیله همودیالیز یا دیالیز صفاقی قابل برداشت است.

مصرف بر حسب اندیکاسیون

توجه : مصرف این دارو برای افراد زیر 18 سال توصیه نمی شود و دوراژ زیر در مورد بزرگسالان صدق می کند .

*عفونت های ادراری ( استافیلوکوک ، گرم منفی ، انتروکوک) :

در صورتی که عفونت خفیف تا متوسط باشد( mg/day400 فرم وریدی) در دوز جداگانه روزانه و در صورتی که عفونت شدید یا عارضه دارد باشد mg/day100 خوراکی ( معادل mg/day 800 فرم وریدی) دردو دوز جداگانه روزانه به مدت 14-7 روز یا دو روز پس از قطع تب ( و اگر شدید باشد 6-4 هفته ) توصیه شده است .

*پنومونی ( گرم منفی ، پنوموکوک ، هموفیلوس)

در درمان پنومونی اکتسابی از جامعه ، دوزاژ به صورت mg400، IV هر 8 ساعت به مدت 14-10 روز است .

*استئومیلیت و آرتریت ( سراشیا و سودومونا )بزرگسالان : بسته به شدت بیماری mg750، IV هر 12 ساعت به مدت 6-4 هفته .

*عفونت های پوستی ( گرم منفی – استافیلوکوک) :

در عفونت های خفیف تا متوسط mg/day1000 خوراکی ( معادل mg/day800وریدی ) در دو دوز جداگانه روزانه با همان طور درمان ذکر شده دربالا توصیه شده است . در عفونت های شدید یا عارضه دار mg/day150خوراکی در 2 دوز جداگانه ( معادل mg/day1200 وریدی ، در سه دوز جداگانه به شکل خوراکی به مدت 14-7 روز.

*اسهال عفونی ( Ecoli و شیگلا)

mg 100 در روز دردو دوز جداگانه به شکل خوراکی به مدت 14-7 روز

* تب تیفوییدی : مثل اسهال عفونی

*گونوکوک ( سرویسیت ، یورتریت) :

mg250 تک دوز خوراکی

موارد منع مصرف و احتیاط :

کنترااندیکاسیون مصرف این دارو زمانی است که سابقه حساسیت نسبت به هر یک از داروهای گروه فلوکینولون یا آنتی بیوتیک های گروه کینولون ( نالیدیکسیک اسید) وجود داشته باشد . آن دارو نباید در کودکان تجویز شود دراختلالات CNS نظیر آرتویواسکلروز شدید مغزی یا بیماری های تشنجی ، در بیمارانی که مشتقات تئوفیلینی یا کافئین دریافت می کنند ، در نارسایی شدید کلیه و افرادی که هنگام مصرف این داروها ( کینولون ها ) با احتیاط انجام شود . البته قابل ذکر است که مصرف افلوکساسین و کافئین مشکلی ایجاد نمی کند . جهت تکمیل اطلاعات به قسمت تداخلات و عوارض جانبی مراجعه شود.

تداخلات مهم

دارویی: 1- داروهای آنتی اسید  که حاوی آلومینیوم یا کلسیوم یا منیزیم هستند جلوی جذب سیپروفلوکساسین را می گیرند و به این ترتیب غلظت سرمی و ادراری این دارو را کاهش میدهند به گونه ای که بعد از مصرف آنتی اسید معمولاً سطح سرمی سپروفلوکساسین در حدود 14تا 50 درصد کاهش می یابد و حتی ممکن است تا 90 درصد هم کاهش بیابد وبه این ترتیب اثر ضد میکروبی دارو ظاهر نشده و ارگانیسم های بیماری را به رشد خود ادامه دهند مکانیسم عمل این موضوع هنوز معلوم نیست ولی احتمال دارد دلیل آن این باشد که در دستگاه گوارش یون های دو ظرفیتی مانند منیزیم و آلومینیوم می توانندبا سیپروفلوکساسین باند شوند و در نتیجه کمپلکس غیر قابل حل تشکیل بدهند و مانع جذب دارو شوند . برخی از متخصصان بالینی معتقدند که می توان سیپروفلوکساسین را با فاصله حدود 4 ساعته با مصرف آنتی اسیدی که حاوی کلسیم، منیزیم و آلومینیوم است مصرف کرد اما کارخانه های سازنده این دارو و نیز سایر متخصصان بالینی توصیه می کنند که هم زمان یا حتی با فاصله چند ساعت از سیپروفلوکساسین هیچ گونه آنتی اسید ذکر شده قبلی نباید مصرف شود . همچنین استفاده از سیپروفلوکساسین در بیماری که نارسایی کلیه داشته و جهت اتصال با فسفات دردستگاه گوارش مجبور به استفاده از هیدروکسید آلومینیم یا کربنات آلومینیوم است احتمالاً باید خودداری کرد .

2-استفاده هم زمان از سیپروفلوکساسین و آمینوگلیکوزیدها ممکن است موجب بروز اثر سینرژیستیک یا ادیتیو بر علیه برخی از گونه های انتروباکتر و سودومونا شود . اما این اثر سینرژسستیک قابل پش بینی نیست و ممکن است اصلاً رخ ندهد .

3-مصرف هم زمان سیپروفلوکساسین و پنی سیلین ها یا سفالوسپورین می تواند موجب بروز اثر سینرژیستیک بر علیه سودومونا شود و همچنین احتمال دارد استفاده توام سیپروفلوکساسین و سفالوسپورین ها موجب بروز اثر سینرژیستیک بر علیه انتروباکتر شود.

4- هر چند هنوز ارزش بالینی این موضوع مشخص نشده است اما مصرف سیپروفلوکساسین به همراه سفوتاکسیم می تواند اثر سینرژیستیک بر علیه اکثر گونه های باکتروئید فراژیلیس داشته باشد.

5-در محیط آزمایشگاهی مصرف هم زمان سیپروفلوکساسین و کلیدندامایسین می تواند بر علیه بسیاری از گونه های پیتواسترپتوکوک ، باکتروئید فراژیلیس و لاکتوباسیلوس اثر سینرژیستیک داشته باشد.

6-احتمالاً مصرف هم زمان سیپروفلوکساسیت و اتامبوتول یا ریفامپین می تواند منجر به بروز اثر سینرژیستیک بر علی مایکوباکتریوم آویم شود.

7- مصرف پروبنسید به همراه سیپروفلوکساسین می تواند موجب شود تا ترشح توبلی کلیوی سیپروفلوکساسین تحت تاثیر واقع شده و کلیرانس کلیوی آن تا 50 درصد کاهش یابد و غلظت سرمی آن تا 50 درصد افزایش پیدا کند و نیمه عمر دارو نیز طولانی تر شود.

8-در صورتی که فردی تحت درمان با داروی ضدانعقاد وارفارین باشد و برای وی سیپروفلوکساسیت هم شروع شود ممکن است PT بیمار طولانی شده و هماتمز هم ایجاد شود مکانیسم این عمل هنوز معلوم نیست ولی احتمالاً سیپروفلوکساسین تا وارفارین را از محل اتصال آن به آلبومین جدا می کند . بنابراین در بیماری که داروی ضد انعقاد خوراکی استفاده می کند مصرف سیپروفلوکساسین باید با احتیاط همراه باشد و مرتب PT بیمار چک شود و به دنبال علایم بروز خونریزی در بیمار بود.

9-مصرف سیپروفلوکساسین و مشتقات تئوفیلین می توان باعث شود تا سطح خونی تئوفیلین بالاتر از حد معمول برود و به مدت طولانی تری بالا بماند و به این ترتیب احتمال بروز عوارض جانبی ناشی از مصرف تئوفیلین افزایش می یابد . این تغییر در فارماکوکینیک تئوفیلین در افراد مختلف متفاوت است و افزایش سطح خونی تئوفیلین در صورت مصرف هم زمان سیپروفلوکساسین می تواند از 17 تا 254 درصد و کاهش سطح کلیرانس کلیوی از 18 تا 112 درصد متغیر باشد ولی به هر حال میانگین کاهش سطح کلیرانس کلیوی تئوفیلین در حدود 20 تا 35 درصد است . احتمال تغییر در فارماکوکینتیک تئوفیلین می تواند ناشی از ممانعت از متابولیسم کبدی آن باشد . به نظر نمی رسد که تئوفیلین بر روی فارماکوکینیک سیپروفلوکساسین تاثیری بگذارد اما شواهد اندکی وجود دارد که تئوفیلین می تواند موجب تقویت اثر ممانعتی سیپروفلوکساین بر روی گاما آمنیوبوتیریک اسید ( GABA) شود و احتمالاً آثار این دارو بر روی دستگاه عصبی مرکزی را تقویت کند . لازم به ذکر است که مصرف هم زمان سیپروفلوکساسین و تئوفیلین می تواند با عوارض جانبی شدید و حتی کشنده همراه باشد . عوارض جانبی ناشی از مصرف این دو دارو با عبارت از حالت تهوع ، استفراغ ، سرگیجه ، سردرد ، ترمور ، بی قراری ، تشنج، توهم، تاکی کاردی ، ایست قلبی ، نارسایی تنفسی و تپش قلب است و واضحاً دلیل این عوارض ، افزایش غلظت خونی تئوفیلین است به همین علت در صورت امکان از مصرف هم زمان سیپروفلوکساسین وتئوفیلین باید خودداری شود . در صورتی که نیاز به مصرف هم زمان این دو دارو وجود داشته باشد در صورت امکان میزان مصرف تئوفیلین باید کاهش یابد و غلظت تئوفیلین در پلاسما مرتباً چک شود و بیمار جهت بروز عوارض جانبی ناشی از تئوفیلین تحت نظر باشد که به ویژه این مسایل در افرادی که مسن هستند بیشتر باید رعایت شود نیاز به کاهش تئوفیلین تجویز شده برای مریض ممکن است تا چند روز بعد از قطع سیپروفلوکساسین وجود داشته باشد .

10- هر چند هنوز ارزش بالینی این مطلب معلوم نشده است اما مصرف هم زمان سیپروفلوکساسین و کافئین می تواند موجب شود تا نیمه عمر کافئین افزایش یافته و حجم توزیع آن کم شود و از کلیرانس آن هم کاسته شود. بنابراین بیمارانی که هم زمان با مصرف سیپروفاوکساسین از مقادیر زیاده قهوه ، چای و دارو یا نوشابه های حاوی کافئین استفاده می کنند، باید مراقب بروز آثار ناشی از کافئین باشد و اگر تحریکات قلبی و دستگاه عصبی مرکزی زیاد باشد و علایمی از قبیل عصبانیت ، بی خوابی، اضطراب و تاکی کاردی بروز کند دریافت کافئین باید قطع شود.

11-مصرف هم زمان متوکلوپرامید موجب افزایش جذب سیپروفلوکساسین از روده می شود اما هنوز ارزش بالینی آن معلوم نشده است.

12- داروهای آنتی موسکارینی مانند اسکوپولامین می توانند موجب تاخیر در جذب روده ای سیپروفلوکساسین شوند .

13-مصرف هم زمان سیپروفلوکساسین به همراه سوکرالفیت احتمالاً به علت اینکه سوکرالفیت حاوی آلومینیوم است موجب می شود تا غلظت سرمی سیپروفلوکساسین تا 50 درصد کاهش پیدا کند ، به همین علت بیمار نباید به صورت هم زمان یا با فاصله ای کمتر از 2 ساعت این دو دارو را مصرف کند . البته لازم به ذکر است که مطلب گفته شده در رابطه با مصرف هم زمان سیامتیدین و رانیتیدین یا سیپروفلوکساسین صادق نیست و مصرف آنها موجب کاهش جذب روده ای این آنتی بیوتیک نیست .

14-مصرف توام سیپروفلوکساسین و سیکلوسپورین ممکن است باعث بروز اثر سینرژیستیک سمیت کلیوی شده و حتی منجر به نارسایی حاد کلیه شود.

15- احتمال دارد مصرف هم زمان سیپروفلوکساسین و داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی موجب شود تا خطر تحریک دستگاه عصبی مرکزی بیشتر شود و برای مثال احتمال تشنج افزایش یابد البته در این رابطه به مطالعات و تحقیقات بیشتری نیاز است .

آزمایشگاهی : برخلاف بسیاری از سایر آنتی بیوتیک ها، سیپروفلوکساسین بر روی آزمایش قند ادرار، که با روش های استفاده از سولفات مس و گلوکز اکسیداز انجام می شود ، تاثیر بدی ندارد و تداخل عملی با آنها نشان نمی دهد.

عوارض جانبی

داروی سیپروفلوکساسین معمولاً به وسیله بیمار خوب تحمل می شود و عوارض جانبی ناشی از مصرف آن در 4 الی 15 درصد از بیماران مشاهده می شود که تنها در 2 تا 5/3 درصد از مواقع عوارض جانبی آن آنقدر شدید است که نیاز به قطع دارو مشاهده می شود.

شایع ترین:

شایع ترین عوارض جانبی ناشی از مصرف سیپروفلوکساسین عوارض گوارشی و عوارض دستگاه عصبی مرکزی است و معمولاً عوارض مربوط به این دو دستگاه هم منجر به قطع مصرف دارو می شود. 10 تا 20 درصد از کسانی که از این دارو استفاده می کنند . دچار حالت تهوع ، استفراغ، اسهال و دل درد می شوند . این عوارض معمولاً خفیف و گذار بوده و بیشتر در افراد مسن و یا هنگامی که سیپروفلوکساسین در مقادیر زیاد تجویز نشده باشد رخ می دهند . در کمتر از یک درصد از موارد عوارضی مانند بی اشتهایی ، سوء هاضمه ، نفخ زخم در دستگاه گوارش و ایجاد خونریزی ، طعم بد، دیس فاژی ، پاره شدن روده، مخاط دهان دردناک و برفک دهان مشاهد می شود. سیپروفلوکساسین اثرش را به صورت انتخابی بر روی ارگانیسم هایی که جزء فلور طبیعی دستگاه گوارش هستند اعمال می کند . هر چند این دارو نسبتاً بر روی کلستریدیوم دیفیسل بی اثر است اما در کمتر از یک درصد از مواقع کولیت با غشای کاذب رخ می دهد. به علاوه دیده شده است که در کولیت با غشای کاذبی که به دنبال مصرف سایر آنتی بیوتیک ها اتفاق است قطع مصرف آن آنتی بیوتیک و شروع به درمان با سیپروفلوکساسین موثر واقع شده و بیماری را از بین برده است که علت آن هنوز به درستی معلوم نیست اما ممکن است علت آن این باشد که غلظت این دارو در مدفوع مناسب بوده و از MIC مورد نیاز برای کلستریدیوم دیفیسل تجاوز می کند و شاید علت دیگر آن این باشد که این دارو به صورت انتخابی بر روی ارگانیسم های موجود در روده اثر می کند . در ضمن ممکن است از بین رفتن کولیت در بیمارانی که آنتی بیوتیک اولیه آنها قطع شده و برایشان سیپروفلوکساسین شروع شده است مربوط به شروع این دارو نباشد بلکه قطع داروی اولیه در از بین رفتن کولیت موثر بوده است . در هر صورت بروز اسهال در بیماری که تحت درمان با سیپروفلوکساسین است باید احتمال کولیت با غشای کاذب را مطرح کند این کولیت ممکن است خفیف بوده و تنها با قطع دارو جواب بدهد و نیاز به اقدام خاص دیگری وجود نداشته باشد و یا ممکن است متوسط یا شدید باشد که در این صورت برای تشخیص و درمان بسته به مورد ممکن است نیاز به انجام سیگموئیدوسکپی ، انجام مطالعان باکترولوژیک مناسب ، مایع درمانی و جایگزین کردن مناسب الکترولیت ها و مکمل های پروتئینی داشته باشد در صورتی که موارد متوسط یا شدید این نوع کولیت به قطع درمان دارو به تنهایی جواب ندهند ممکن است نیاز به مصرف یک داروی ضد میکروبی مناسب مانند ونکومایسین وجود داشته باشد. ایزوله کردن این بیماران ممکن است مناسب باشد ولی به هر حال سایر علل بروز کولیت نیز باید مد نظر باشد معمولاً در طی مصرف این دارو شمارش کامل ارگانیسم های مربوط به فلور طبیعی هوازی روده کاهش پیدا می کند که این کاهش از روز 2 تا 5 شروع به درمالت با سیپروفلوکساسین شروع می شود ومعمولاً ظرف یک تا 4 هفته بعد از قطع درمان به حالت اولیه بر می گردد همچنین این دارو انتروباکتر موجود در مدفوع را به میزان قابل توجهی کاهش می دهد و یا حتی آن را ریشه کن می کند اما کاهش تعداد باکتری های گرم مثبت هوازی با شدت کمتری رخ می دهد درمان با این دارو به نظر می رسد بر روی شمارش کامل باکتری های فلور طبیعی بزاق شامل استرپتوک ، استافیلوکوک و باکتری های بی هوازی تاثیری نمی گذارد از عوارض جانبی شایع دیگر مصرف سیپروفلوکساسین ، عوارض دستگاه عصبی مرکزی است سر دردو بی قراری حدود 1 تا 2 درصد از بیمارانی که از این دارو استفاده می کنند را درگیر می کند و در کمتر از یک درصد از موارد عوارضی مانند سرگیجه ، احساس سبک سری ، بی خوابی ، آپنه، خواب ، توهم ، واکنش مانیک ، سیکوز سمی ، بی قراری ، ترمور ، آتاکسی، تشنج ، لتارژی ، خواب آلودگی ، اضطراب ، احساس ضعف ، بی حالی ، ترس ، افسرگی ، پارستزی، و افزایش فشار داخل مغزی مشاهده می شود اگر در حین درمان با سیپروفلوکساسین ، تشنج با واکنش های شدید دستکاه عصبی مرکزی رخ دهد بی درنگ دارو باید قطع شود و اقدامات مناسب برای بیمار شروع شود برخی از عوارض این دارو بر روی دستگاه عصبی ممکن است از این مساله سرچشمه بگیرد که سیپروفلوکساسین ممانعت کننده گاماآمینو تیریک اسد ( GABA ) است همچنین احتمال دارد برخی از آثار تحریکی این دارو بر روی دستگاه عصبی مرکزی ناشی از تغییر در فارماکینیتیک کافئین باشد .

مهم ترین :

علاوه بر آثار ناشی از سیپرفولوکساسین بر روی دستگاه گوارش و دستگاه عصبی مرکزی که از عوارض شایع و مهم این دارو هستند ، از عوارض جانبی دیگری هم مشاهده می شود که از شیوع کمتری برخوردار بوده اما به نوبه خود مهم تلقی می شوند از عوارض پوستی ناشی از مصرف این دارو می توان به راش خفیف و گذرا اشاره کرد که در یک تا 4 درصد بیماران رخ می دهد . همچنین در کمتر از یک درصد از این بیماران ، ائوزینوفیلی ، خارش ، کهیر، کاندیدیاز پوستی ، هیپرپیگماناسیون ، اریتمانودوزوم ، آنژیوادم و تورم صورت و گردن و لب و ملتحمه چشم دست ها مشاهده می شود فلاسینگ ، تب و لرز و حساسیت نسبت به نور خورشید نیز از عوارض پوستی دیگر مصرف این دارو هستند. به ندرت ممکن مصرف هم زمان این داروها با سایر داروها موجب بروز واکنش های حساسیتی شدید به شکل راش ، تب، ائوزینوفیلی ، یرقان و نکرور کبدی که می توانند کشنده هم باشد،شود.

احتمال اینکه این واکنش ها تنها مربوط به مصرف سپیر وفلوکساسین باشد را نمی توان کنار گذاشت به همین علت کارخانه های سازنده پیشنهاد می کنند در صورتیکه این دارو هم زمان باسایرداروها مصرف شود و واکنش های حساسیتی شدید بروز کند ابتدا مصرف سپیروفلوکسایس قطع شود. به علاوه برخی از مواقع دیده شده است که مصرف این دارو حتی باشروع اولین دوز باواکنش های شدید وحتی کشنده انافیلاکسی همراه بوده است این واکنش ها عبارت بوده اند ازکلاپس قلبی عروقی، از بین رفتن هوشیار، پارستنزی، تورم ناحیه فارنکس، تورم صورت، تنگی نفس، کهیر و خارش تنها تعداد کمی از افرادی که واکنش های انافیلاکتیک نشان داده اند سابقه حساسیت قبلی داشته اند درصورتی که حین درمان باسپیروفلوکساسین واکنش های شدید آلرژیک رخ بدهد بی درنگ مصرف دارو باید قطع شود ودرمان مناسب باوضعیت بیمار ازقبیل اپی نفرین کورتیکواستروئید برقررای راه هوایی مناسب اکسیژن وپایدار کردن فشار خون بیمار برای وی انجام پذیرد.  درحدود یک درصد از بیمارانی که از این دارو استفاده میشود علظت سرمی کراتینین و آنها افزایش می یابد. همچنین ممکن است دراین بیماران نفریت بینابینی نارسایی کلیه سوزش ادرار پرادراری احتباس ادرار رفع البومین دجار دفع کریستال سیلندر و خون در ادرار شوند. معمولا کریستالوری در افرادی رخ می دهد که در ادرار قلیایی داشته و به میزان زیادی از این دارو استفاده کرده اند و این مطلب ارتباطی باعملکرد کلیه ندارد. اگر میزان مصرف سپیروفلوکساسین درحد معمول آن یعنی 250 تا750 میلی گرم در روز باشد و اسیدیته ادرار درحد معمولا آن یعنی کمتراز 8/6 باشد خطرتشکیل کریستال کرستالوری کمترخواهد بود. بیمارانی که میزان بیشتری از این دارو مصرف میکنند باید هم زمان آب بیشتری هم استفاده کنند و ادرار آنها نباید قلیایی شود. ارترالژی، کمردرد، التهاب مفاصل، خشکی مفاصل و اسکولیت گردن، درد قفسه سینه و عود ناگهانی نقرس نیز درافراد که از این دارو استفاده میکند می تواند بروز کند. در 2 درصد از افراد تحت درمان با سیپروفلوکساسین افزایش غلظت ALT و AST مشاهده میشود همچنین ممکن است افزایش اکالن فسفاتاز ، LDH ، بیلی روبین وگاماگلوتامیل ترانسفر از گاماگلوتامیل ترانس پیتیداز نیز دیده شود. ازعوارض جانبی مهم این دارو برروی عناصر خونی میتوان به ائوزینوفیلی بکوپنی نوتروپنی افزایش با کاهش شمارش پلاکتها ، پان سیتوینی، آنمی، افزایش مونوسیت ها لکوسیتوز و تمایل به خونریزی اشاره کرد.

سایر عوارض

ازعوارض ناشی از مصرف سپیروفلوکساسین برروی سیتم قلبی عروقی به تپش قلب، فلوتردهلیری، اکتوبی بطنی، سنکوپ ،افزایش فشارخون، دردقفسه سینه ،سکته قلبی، ایست قلبی تنفسی، وترومبوز عروق مغزی می توان اشاره کرد. درمحل تزریق انفوریون وریدی سیپروفلوکساسین ممکن است واکنش موضعی دیده شود، این واکنش به وِیژه درحالتی بیشتر دیده میشود که انفوزین وریدی درمدت 30 دقیقه یا کمتر به بیمار داده شده باشد ومعمولا به سرعت بعد از قطع انفوزین بهبودی می یابد . اگرمصرف این دارو به صورت انفوزین باواکنش موضعی همراه باشد ،کنترااندیکاسیونی برای مصرف دوباره دارو نیست مگر آنکه بار دیگر این مساله بروز کند یا اینکه وضعیت ان بدتر شود. ازسایر عوارض جانبی ناشی از مصرف این دارو باید به احتمال بروز خون دماغ، ورم حنجره، ورم ریه ،سکسکه ،خلط خونی، تنگسی نفس ،برونکواسپاسم و آمبولی ریوی اشاره کرد. تاری دید، اختلالات بینایی ،کاهش تیزبینی، دوبینی، چشم در،د وزوز گوش،افزایش امیلازسرم، کاهش قند خون وافزایش اسید اوریک خون نیز ممکن است ازعوارض مصرف سپیرفلوکساسین باشند.

مصرف دربارداری وشیردهی

مطالعات کافی وکنترل شده ای دررابطه بامصرف سپیروفلوکساسین درخانم های بارداری وجود ندارد از آنجا که مصرف این دارو بموجب بروز ارتروپاتی درحیوانات نارس میشود ، مصرف این دارو در خانم های باردار مجاز نیست همچنین باتوجه به اینکه اگر این دارو به وسیله مادران شیرده استفاده شود، درشیرانها حضور می یابد و ممکن است عوارض جانبی شدیدی برای شیرخوار به همراه داشته باشد. بنابراین یا باید از یک داروی انتی بیوتیک دیگر استفاده شود یا اینکه طی مدت درمان با این دارو ازشیردادن به کودک اجتناب شود.

مسمومیت ودرمان

دررابطه با مسمومیت ناشی از سیپروفلوکساسین درانسان اطلاعات محدودی وجود دارد. به هرشکل درصورت بروز مسمومیت ناشی ازمصرف این دارو باید محتویات معده تخلیه شود که این کار را با استفاده از ایجاد تحریک برای استفراغ بیمار با انجام لاواژ معده می توان انجام داد. درصورتی که بیمار درکوما یادرحال تشنج باشد یارفلکس gag نداشته باشد،  باید ابتدا برای بیمار یک لوله تراشه گذاشت و کاف آن را پرکرد تامانع از آسپیراسیون شود و بعد برای بیمار لاواژ معده انجام داد. بیمار باید کاملا تحت مراقبت بوده و به منظور کاهش احتمال کریستالری باید بیمار راکاملا هیدارته کرد این بیماران نیاز به درمان های حمایتی وعلامتی دارند درصورت بروز مسمومیت با این دارو همودیالیز با دیالیز صفاقی به دفع دارو از بدن کمک می کند به وِیژه اگر بیمار از  قبل دچار نارسایی کلیه هم بوده باشد، امابرخی از متخصصان بالینی معتقدند که به علت اینکه انجام همودیالیز یادیالیز صفاقی تنها میزان کمی از این دارو از بدن خارج میکند و خطرات ناشی ازدیالیز بیمار بیشتر ازفواید دراین بیماران است، انجام دیالیز رادراین بیماران توصیه نمیکنند.

توجهات پزشکی – پرستاری

1- پیش ازشروع به درمان باید از بیمارکشت و آنتی بیوگرام تهیه شود و بعد تا آماده شدن نتیجه  آزمایش، سیپروفلوکساسین را برای بیمار آغاز کرد.

2-برای کاهش احتمال بروز کریستالوری باید اسیدیته ادرار را زیر 8/6 نگه داشت که به ویژه این حالت درافراد مسن و افرادی که مقادیر زیادی از این دارو را دریافت می کنند از اهمیت بیشتری برخوردار است.

3-یکی دیگر از مواردی که به کاهش احتمالی کریستالوری کمک می کند هیدراته کردن مریض است وباید مراقب میزان دریافت میزان آب وخروج ادرار بیمار بود

4- مصرف کافئین وتئوفیلین به همراه سپیر وفلوکساسین موجب تحریک دستگاه عصبی مرکزی میشود.

5- در بیماری که مقادیر زیادی از دارو را مصرف کند باید به علایم تحریکی دستگاه گوارش شامل حات تهوع استفراغ و اسهال توجه کرد، به ویژه اگر بیمار مسن باشد.

7- بیماری که تحت درمان با کومارین است و برای وی سیپوفلوکساسین هم تجویز میشود باید به شدت تحت نظر باشد و مرتبا PT بیمار کنترل شود و در بیمار به دنبال علایم مربوطه به خونریزی بود.

8- باید بیمار را از نظر عفونت ثانویه تحت نظرداشت و دربیماری که بروز هرگونه علامتی که حاکی از یک عفونت ثانویه باشد را به پزشک گزارش داد.

9-دربیمارانی که دچارنارسایی کلیه هستند مقدار تجویز دارو باید بر اساس کلیرانس کراتین کاهش داد .

10-برای تهیه محلول تهیه جهت تزریق وریدی سپیروفلوکساسین ورید با نرمال سالین یا سرم قندی 5 درصد رقیق میشود به گونه ای که هر سی سی ازمحلول حاوی 1 تا2 میلی گرم سپیرو فلوکساسین باشد وجهت رقیق کردن مناسب بهتر است 200میلی گرم ازدارو را در 100 سی سی یا 400 میلی گرم آن را در 200 سی سی حل کرد.

11- برای جلوگیری از واکنش های موضعی بهتر است محلول آماده شده جهت انفورزین وردید را به آرامی وطی مدت 60دقیقه به بیمار داد.

12- درطی زمانی که به بیمار انفورزین وریدی سپیروفلکوکساسین داده می شود ، نباید هم زمان ازطریق این رگ داروی دیگری هم داده شود ودرصورتی که بیمار به تزریق وریدی داروی دیگر ی نیازدارد باید از طریق رگ جداگانه این کار انجام شود.

13- به علت اینکه سپیروفلوکساسین میتواند موجب تحریک دستگاه عصبی مرکزی شود و علایمی ازقبیل تومور،  بی قراری،  احساس سبکی سر، منگی، سایکورز سمی یا تشنج ایجاد کند ، بنابراین بیمارانی که دارای اختلالات دستگاه مرکزی عصبی شناخته شده هستند و برای مثال آترواسکلروز مغزی شدید دارند یا مبتلا به صرع هستند ، مصرف این دارو با احیتاط همراه باشد.

14- کارخانه های سازنده توصیه میکنند که در حین درمان با این دارو به صورت دوره ای کارکرد کبدی، کلیوی، وهماترولوژیک بیمارکنترل شود.

15- درصورت بروز هرگونه علامتی که نفع واکنش آلرژیک باشد باید بی درنگ دارو قطع شود وپزشک درجریان قرار بگیرد .

آموزش بیمار – خانواده

1- درصورتی که کنترااندیکاسیونی وجود نداشته باشد بیماری که سیپروفلوکسیاسین مصرف می کند باید روزانه 2 تا3 لیتر آب بنوشد.

2- بیمار نباید هم زمان بامصرف سپیرو فلوکساسین موادی که حای کافین هستند ازقبیل قهوه، چای، نوشابه های کافئین به میزان زیاد مصرف کند چون درغیر این صورت دچار عوارضی از قبیل عصباینت، بی خوابی، اضطراب وتاکی کاردی می شود.

4- درصورتی که بیمار مجبور به استفاده هم زمان تئوفیلین با این دارو است باید موظب بروز علایم ناشی از مسمومیت با تئوفیلین مانند حالت تهوع، استفراغ، سرگیجه ،سردرد، ترمور ،بی قراری ،گیجی ،تشنج، توهم، تاکی کاردی، ایست قلبی، نارسایی تنفسی، تپش قلب باشد و در صورت بروز هرکدام از این علائم بی درنگ پزشک رامطلع کنید

5- بیمار باید درصورت بروز اسهال حتما پزشک را درجریان قرار بدهد زیرا ممکن است نشان دهنده یک بیماری مهم باشد

6- به بیمار گوشزد شود که مصرف سیپروفلوکساسین میتواند موجب بروز احساس سبک سری شود و این مساله را به ویژه درهنگام انجام فعالیت های خطرناک مدنظر داشته باشد.

7- بیمار حین درمان با سیپروفلوکساسین نباید به مدت طولانی در معرض نورخورشید قرار بگیرد چون احتمال بروز واکنش های حساسیتی نسبت به نورخورشید وجود دارد.

8- هرگونه علامتی به نفع بروز واکنش حساسیتی باشد ، بی درنگ به وسیله بیمار به پزشک اطلاع داده شود .

شرایط نگهداری

دارو در دمای 25-15 درجه سانتی گراد نگهداری شود و از یخ زدگی باید محافظت شود.

نام

پست الکترونیکی

موضوع

وب سایت

 

یادداشت 1000 کارکتر باقیمانده

ضد اسپم حساس به حروف بزرگ و کوچک

 

 ارسال تنظیم مجدد